Een buurvrouw reageert op een appje van me. Ik wil haar zoon iets geven, omdat hij mijn kerstboom komt meenemen. Dus hoef ik niet zelf te sjouwen met dat ding. Ik wil de ophaler bedanken. Ik aarzel over snoep, dus ik leg het haar voor. Ze stelt voor om een oude Donald Duck te geven, Die heb ik niet. Geeft niet, vindt ze, ‘het is hoe dan ook lief van u’. Ik word oud, want ik ben een ‘u’. Vroeger sputterde ik dan wat tegen, maar mijn haar is grijs, en in mijn gezicht verschijnen rimpels. Steeds meer mensen blijken ineens stukken jonger dan ik. Waarschijnlijk denkt de buurjongen dat ik een oma ben. Ik ga mijn profielfoto maar aanpassen.
« Thee, Ma?
Lezen en schrijven »
« Thee, Ma? Lezen en schrijven »
Column, Maatschappij, Mensen
U
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Thee, Ma? Lezen en schrijven »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recent
- Oud, maar wijs?
- Platero en ik: Om weg vragen
- Spiegelbeeld
- Succes verzekerd
- Verandering
- Maas
- Onder de vleugels
- Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie
- Verre vrede
- Miljoen
Met een “u” voldoet je stuk wel, Lisette.
ik mis de ‘ook’ in “Het is hoe dan heel lief van u’
dankuwel 😉
Maar hoe heb JE het opgelost, wat heb JE gegeven als bedank(JE?)
Het doet me denken aan een oud verhaaltje van mij:
https://120w.nl/2018/andre-lont2/
@Luc: dank
@JelStein:je hebt gelijk, ik heb eroverheen gelezen
@LousJEkoesJE: ik weet het nog niet. En verder: leuk om je hier weer te treffen!
Dank je.