De lente is mijn favoriete seizoen. Vanaf het prille begin, wanneer de bladeren nog in aantocht zijn, knoppen op barsten staan. Alles ruikt naar optimisme.
Als de lente vordert, ben ik weer op een andere manier verguld. Vogels laten merken dat ze er zijn. In onze tuin wordt heel hard gewerkt door verschillende ouderparen, opgejuind door dwingend gepiep.
Pa en ma koolmees vliegen af en aan. Totdat het daar stil wordt. Na veel oefenen binnenshuis, zijn de kleintjes op avontuur.
De merels hebben ook eindeloos veel eten aangeleverd. Dan zien we een stelletje onbehouwen lomperikjes door de tuin scharrelen, pa en ma erbij. Regelmatig botsen ze tegen ons raam aan. Vliegen blijft oefenen.
De lente laat ons nieuw leven zien.

Helemaal met je eens dat de lente weer vol leven is en hoopvol.
Met alle respect mis ik dit een beetje in je stukje. Laat het leven ….
Lente is prima, behalve in de ogen van die tandartsassistente!
@Levja: je mist de hoop? Heb je gelijk in. Het zit in het optimisme, én de wetenschap dat de lente steeds zal terugkomen.
@Luc: ik dacht dat daar de lente juist altijd in zat?😉
Lisette, ieder ervaart de lente naar eigen idee en soms ook vermogen.
Ik ben niet meer de jongste, maar bij de lente voel ik me als de koeien die weer naar buiten mogen. Dat mis ik dus in je stukje. Maar het is jouw lente. Dat respecteer ik.
Een goed jaar(getijde) voor de rozen ook. Blackbirds fly uneasy.
Mooi beschreven.
Het is een kunst om dat blije gevoel van de lente en de zomer ook vast te houden in de herfst en de winter…
Voor nu: geniet ervan!
@Mien: allebei zo waar als een (blije) koe!
@Lousjekoesje: dankje. Bij elke seizoen heb ik weer een ander gevoel. En elk jaar ben ik weer opnieuw verrast door de lente. Leve da afwisseling dus.
Lisette: de lente is er één van vooruit naar de toekomst, groei en expansie en wederkeer. Een hoop optimisme, heerlijk. Je vogelobservaties zijn mooie kleine verhaaltjes op zich, heel beeldend.