Marjan slaat haar handen voor haar oren. Ze kan er niet meer naar luisteren. Collega’s die vertellen hoe gezellig de feestdagen waren. Allemaal hebben ze lekker gegourmet en wel ‘een oliebolletje te veel gegeten’.
Tien jaar geleden is Marjan bij de recherche komen werken omdat het haar roeping was. Ze wilde moordenaars opsporen, misdrijven oplossen en de wereld veiliger maken.
Maar de laatste jaren maakt ze zich meer zorgen om de grootste sluipmoordenaar: overgewicht. Van haar collega’s is er al één aan een hartaanval overleden en een ander heeft sinds kort diabetes.
Ze kunnen hier wel met z’n allen profielen opstellen en getuigen horen, maar het is vechten tegen de bierkaai als ondertussen niemand waakt voor de Moordenaar van Overvloed.
@Inge: grappig, jouw stukje belicht net de andere kant van het mijne. Allebei een beetje waar, denk ik.
Wat een sterke titel, Inge. Maakt -terecht- nieuwsgierig naar het verhaal.
De werkelijke gevolgen van overgewicht zijn pas vast te stellen als het te laat is…niet iedereen heeft er aanleg voor, anderen hoeven maar te kijken en de kilo’s vliegen eraan. Goede genen en een dosis geluk zijn ook onontbeerlijk.
@Lisette Grappig inderdaad, en zoals altijd ligt de waarheid in het midden.
@Alice Dank je!
@Luc Zeker waar, er zijn veel factoren. Zo zwart-wit is het nooit hè?
Inge. Niet echt een gezonde omgeving om in te werken.
Goed verwoord, zeg.
Daar heb ik gelukkig geen last van. Ik heb iets ondergewicht, maar niet zo erg als eerst, dus het is goed zo.
Volgens mij klopt de 1e zin niet. Het is ‘De handen voor ogen slaan’ en ik denk: handen over de oren.