“Even een klein huisje maken”. Dat was in mijn jeugd een hele gewone boodschap om de gordijnen te sluiten. Het zal vast in de tijd van de oliecrisis zijn bedacht, begin jaren zeventig dus. Op die manier bespaarden we energie, en het was ook gewoon gezelliger binnen.
Ik ben de gordijnen altijd blijven sluiten als het donker wordt. Soms met een meewoedig moment, even een gemis van mijn ouderlijk huis.
Inmiddels leven we in een tijd die vraagt om meer meedogenloze maatregelen om energie te besparen. Als een ware gierigaard loop ik door het huis: de kachel lager, lauw water gebruiken, korter douchen. De rekening belooft alsnog niet veel goeds.
Misschien moeten we maar in een kleiner huisje gaan wonen.

De grote winst zit ‘m in het verduurzamen van je huis. Isoleren dus, en regelmatig de CV installatie (laten) controleren of alles nog naar behoren werkt en de warmte niet door alle kieren en gaten naar buiten giert. Maar wat vaker een trui aantrekken is ook lekker hoor. De veloursgordijnen van weleer staan mij ook nog helder bij. GRt
Mooi stukje, Lisette
@Luc: onze allergrootste winst Ou erin zitten als onze verhuurder ons huis zou verduurzamen. Helaas zijn wij vooral een goede belegging van het pensioenfonds.
@Levja: dankjewel
Wat jammer dat die ‘eigen wereld begint bij jezelf’ pas écht invulling krijgt als we er zelf direct nadeel van ondervinden
@Louisa: helemaal waar!