Sporen trokken voren in haar hongerende huid. Zij bestelde veelbelovende potten crème online die bezorgers voor haar deur hengsten omdat de bel het begeven had.
Dag in, dag uit, bezag zij de zich verdiepende groeven, masseerde ze in met hete tranen die uit haar ogen vloeiden, belde wie maar opnam en sprak verstikt over haar hunkerende leed.
Dan werden de dagen allengs heter en smeet zij zichzelf bijkans over de rand van het balkon. Riep de zon aan: ‘Verbrand mijn huid dan, asbak!’
Haar blanke huid werd rood, de sleuven bleven. Haar rode huid schilferde, vertoonde spleten, scheurde open.
Op het punt van verhanging aangekomen, kwam een baksteen door het voorraam. ‘Kom hier met je huidhonger,’ zei hij. Zij grijnsde.
@Mili, geweldig!
@Willem, wat een heerlijke spontane reactie. Dank je!