‘Of ik maar even wil betalen voor mijn giro-enveloppen. En waarom ik niet digitaal betaal. Nee, bedankt, als ik gehackt word, wat dan?’
De heer Vreeswijk likt aan de envelop – van voor het coronatijdperk – drukt hem stevig dicht en loopt naar de brievenbus, ver weg. Leeftijdsdiscriminatie van ouderen lijkt kleurloos te zijn toegestaan. Hij heeft meer waarde dan economische.
‘Vroeger liep ik naar het girokantoor om huishoudgeld op te nemen. “Heeft u nog genoeg enveloppen, meneer Vreeswijk?” Het girokantoor is gesloten. Op straat ben je niet meer veilig. Vraag maar aan mevrouw Mulder. De dader is bekend, maar niet bekendgemaakt. “We moeten niet wegkijken,” zei onze koning dat niet? Je hoeft niet etnisch te profileren om toch kleur te bekennen.’
« Hoe Lou Reed mijn brein hackte
Progressief ontzag? »
« Hoe Lou Reed mijn brein hackte Progressief ontzag? »
Cultuur, Fictie, Maatschappij, Mensen
De heer Vreeswijk en de giro-enveloppen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Hoe Lou Reed mijn brein hackte Progressief ontzag? »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties