‘Dit heeft nauwelijks iets met het leger te maken,’ zegt de aalmoezenier.
‘Maar ik ben in nood. Maakt het dan wat uit?’
‘Je moet geholpen worden, maar niet door mij. Jouw probleem ligt in de privésfeer, bij je vrouw.’
‘Mijn vrouw? Het is toch mijn probleem? Je kent haar niet eens.’
‘Je voelt feilloos aan wat zij voelt, laat je geluk afhangen van dat van haar, maar zet je eigen gevoelens opzij, stelt geen grenzen en lijkt jezelf te zijn kwijtgeraakt. Dit heet codependentie.’
‘Maar ik ben ook zó lang weggeweest…’
‘Schuldgevoel zou hieraan ten grondslag kunnen liggen. Maar ik ben geen psychiater.’
‘Nee, hier neem ik geen genoegen mee.’
‘Goed zo! Tijd dat jij je grenzen aan gaat geven.’
« Doodse stilte
Mobile Army Surgical Hospital »
« Doodse stilte Mobile Army Surgical Hospital »
Cultuur, Fictie, Maatschappij, Mensen
Codependentie
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Doodse stilte Mobile Army Surgical Hospital »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties