‘Papa!’ lacht ze. Haar jas heeft ze al aan. Een koffertje met meer speelgoed dan kleren. Onder d’r arm haar lievelingspop. Maar niet iedere blauwe Opel is haar vaders auto.
‘Papa komt niet meer,’ zegt haar moeder – Mama liegt.
Spullen slingeren over de bagageband. Ze had de koffer toch op slot gedaan? Een tandenborstel, T-shirts en truien… ‘Het kan hier kil zijn met kerst,’ had hij gezegd voordat het ijskoud werd.
‘Gecondoleerd. Komt u even mee?’ vraagt iemand. ‘Er moeten wat formaliteiten worden afgewikkeld. Het duurt niet lang, hoor. ’
Het heeft niet lang geduurd… Ze doet haar jas dicht en zet haar dochtertje op de grond: ‘Papa komt ons zo ophalen.’
Ze heeft iets onbekends opgehaald wat van haar was.
Passende titel. Ijskoud inderdaad.
@Louisa. Zeker koud!
@Han. Taalkundig is er natuurlijk niets verkeerd. Toch zit er een (opmerkelijk fijne) rare kronkel in; er van uitgaande dat meneer en mevrouw gehuwd zijn, dan is het wettelijk gezien correct. Feitelijk ook weer niet. In de westerse beschaving kan een vrouw een man niet bezitten. Andersom trouwens ook niet. Iets ophalen wat van haar was kan in die context dan ook niet. Kijk, je kinderen, die zijn van jezelf. Maar je partner, man, vrouw, feitelijk bezien is het nog niet eens familie! Raar maar waar.
Grtn, Rop. Wel een hartje. Dat dan weer wel.
@Rop. Het gaat hier om de vrouw haar vader. Die ze nadat hij haar als kind in de steek heeft gelaten opzoekt. Te laat dus. Over bezit praat ik hier niet. Maar haar vader was wel van haar.
@Han. Opmerkelijk dat je wat anders kunt lezen dan dat jij bedoelt. Geen speld tussen te krijgen.
@Rop. De lezer heeft gelijk, wordt er vaak gezegd. Aan de schrijver dan de taak om het uit te leggen. Dank voor je moeite.