Hij loopt op een vrijwel verlaten strand. Het schemert. De regen striemt als een gesel langs zijn gezicht. Zilveren schuimkoppen verheffen zich boven het zwart van de zee. Zijn voeten zakken diep weg in het vochtige zand. Zijn tempo vertraagt. Een meeuw scheert rakelings langs hem heen.
Zij kwam kortstondig in zijn leven en verdween weer zonder een bericht achter te laten. Hun samenzijn was kort en intens. Zij was een vluchtige aanraking die zijn bestaan slechts tijdelijk verlichtte. Een warme kus op zijn verkleumde huid.
Nu is hij weer alleen met de zee. Hij staat stil en denkt na over tijd en eeuwigheid en het waarom van de dingen. De antwoorden komen niet en zullen er ook niet komen.
Ik zie Sil de strandjutter voor me. Het boek en de serie, met Jan Decleir in de hoofdrol. Mooi geschreven, Nel.
Dank je, Ewald. Wat een leuke associatie! Ik las het boek decennia geleden en zag ook de verfilming.
mooi beschreven
Dankjewel, @Louisa.
Hartelijk gefeliciteerd, Nel.
Gefeliciteerd, Nel.
Van hartjes!
Arme Mohammed. Mooi stukje. Gefeliciteerd.
Bedankt voor jullie felicitaties.
Toch nog een weekwinnaar. ?