Lopend over mijn pad vol emoties, kijkend omhoog. Donkere wolken, niets meer dan gedachten. Zonnestralen vind je niet in mijn hoofd. Wel stemmen die me dingen toefluisteren, dingen die ik niet wil horen maar waarvan ik weet dat ze waar zijn. Links een oceaan vol tijd en tranen, rechts een stad vol mensen en afval, en alleen mijn pad die ze van elkaar scheidt. Hetgeen waar ik niet over wil lopen, want ik wil niet voelen. Ik wil verdrinken in mijn oceaan. Ik wil lopen tussen de mensen, maar een onzichtbare muur laat het niet toe. Ik ben alleen. Ik moet zelf klimmen. Ze zien me. Mijn fouten ook. Maar mijn pijn, mijn tranen, mijn verleden? Daarvoor zijn ze blind.
« Lost (35)
Terug in Komi »
« Lost (35) Terug in Komi »
Communicatie, Maatschappij, Mensen, Poëzie
in mijn hoofd
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Lost (35) Terug in Komi »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties