Na 7 jaar zit ik weer op 120 woorden. Omdat ik zoveel te zeggen heb. Omdat mijn hoofd overloopt met woorden. omdat mijn leven zo ontzettend leeg is geworden. Elke dag moet ik schrijven om niet het gevoel te hebben dat ik gek word. Om jou niet te vergeten. je was er maar zo kort, veel te kort. Ik zal langer zonder jou zijn, dan ik met je was. Nog maar een paar maanden en dan is het al zover. Maar mijn leven is zo veranderd, alleen door mijn liefde voor jou en jouw liefde en respect voor mij. Alles heb je overhoop gehaald. Ik zal voor altijd je naam dragen: Elsbeth Boom-Boumann. Mijn naam, koppelteken, jouw naam. Onze liefde.
« Mourir c’est partir un peu
Denkend aan Holland (1) »
« Mourir c’est partir un peu Denkend aan Holland (1) »
Liefde, Mensen
Koppelteken
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Elsbeth Boom-Boumann of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Mourir c’est partir un peu Denkend aan Holland (1) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties