Bio was zo logisch dat er niet over werd gesproken, voor zover ik weet althans.
Mannen van het abattoir in witte overalls liepen door de winkel naar achter met een groot stuk nog uit te benen vlees op hun rug. Ik keek ernaar zonder te weten hoe ik ertegen aan moest kijken.
Koe of varken; scharrelvlees? Ik neem aan van wel, maar ook daar werd niet over gesproken. Wel over de corpulente slagersdochter die met de bakkersknecht scharrelde. In moderne termen zou zij obesitas hebben en hij zou assistent heten. En ‘ze doen het met elkaar’. Abattoir is plaats delict.
De pakjes vlees van de supermarkt worden door scholieren in het schap gelegd. Een lachend varkentje op de groene verpakking.
« Buitenechtelijk kakelen
De heer Vreeswijk gaat uit zijn dakje »
« Buitenechtelijk kakelen De heer Vreeswijk gaat uit zijn dakje »
Column, Cultuur, Fictie, Maatschappij, Mensen
Varkentjes lachen niet
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« Buitenechtelijk kakelen De heer Vreeswijk gaat uit zijn dakje »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Han. Goed stukje. Leuk gevonden woordspeling in de openingszin.
@Ewald. Dank je.
Leutig.
@Nele. Dank je wel.
Han: zo natuurlijk mogelijk, kromme wortels en komkommers, en kip zonder ingespoten jus.
@Berdien. Zo is dat.
@Han. Heel aardig verwoord.
@Cesar. Dank je wel.