Ik zie haar al van verre: Een klein vrouwspersoon zwaaiend met een witte zakdoek.
Ik heb het gered.
Ik voelde alle zwakte en vermoeidheid in één klap uit mijn lichaam vloeien.
Een machtige sensatie suist door mijn aderen.
Aswin, mijn trouwe viervoeter, reageert op de verandering van mijn gemoedstoestand en hinnikt er lustig op los zodra we de burcht naderen.
Overal om me heen, zie ik elfen in vreemd gekleurde gewaden. Ze knielen eerbiedig voor me neer.
Aarzelend zet ik mijn laatste stappen richting de poort alwaar de vrouw op me wacht.
Plotseling deins ik achteruit. Het kost me moeite niet te gaan kokhalzen.
Dit is het afgrijselijkste en meest weerzinwekkendste wezen dat ik ooit in mijn leven ben tegengekomen…
Recente reacties