De dag was al koud geweest, zo’n schrale kou die zich niet aankondigt maar gewoon blijft hangen. Tegen de avond begon het te sneeuwen. Eerst licht, bijna verlegen. Toen voller en meer beslist. Alsof de winter zich vergist had in de datum en zonder excuus terugkwam.
Ik had de zon al gezien dit jaar. Haar bleke handen op mijn gezicht gevoeld. Ik had vogels gehoord, hun voorzichtige lied tussen kale takken. In mij was iets opengegaan. Ik verwachtte geen modder, maar het eerste groen. De trage, moedige groei die zich niets aantrekt van wat geweest is.
En nu dit witte zwijgen.
Mijn herfst moet ongemerkt voorbij zijn gegaan. Geen vuur, geen loslaten. Alleen een seizoen dat ik niet heb gezien, en dat toch verdwenen is.
« Doorgedraaid
Lefgozers »
« Doorgedraaid Lefgozers »
Communicatie
Verloren herfst
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Arjan Van Essen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Doorgedraaid Lefgozers »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties