Ik heb er gemengde gevoelens bij: sneeuw. Natuurlijk is het mooi als er zo’n wit kleed over alles heen ligt. Het werkwoord ‘knerpen’ bestaat alleen in deze tijd.
Maar het betekent ook: kou, uitvallende treinen, spiegelgladde wegen. Ik glibber weg tijdens mijn dagelijkse wandelingen. En later ligt er nog dagen overal een troepig goedje.
En dan zie ik ineens de hoop in optima forma. Tussen alles door komen voorzichtig enkele paarse en gele kopjes naar boven: de eerste krokussen laten zich zien! Ondanks de tweede lading sneeuw blijven ze fier overeind in al hun kwetsbaarheid.
Ik weet het, er komt altijd weer een einde aan kou en donkerte. Maar totdat ik ze zie, vergeet ik op ze te hopen.
« Verloren herfst
Doodstil »
« Verloren herfst Doodstil »
Column, Mensen, Natuur
Lefgozers
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Verloren herfst Doodstil »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ha Lisette,
Ik kijk ook uit naar de lente en ik heb gelukkig ook al krokussen gezien. En toen weer sneeuw. Ik hou van sneeuw, maar nu wel genoeg van.
Ik dacht even: lefgozers. Zijn krokussen niet vrouwlijk? Maar … Ze zijn tweeslachtig. Ooit heb ik er een haiku over geschreven.
tweeslachtig blikken
de stamper en meeldraden
richting voorjaarszon
Levja, 22-02-2021 met haiku
@Levja: mooi!