‘Denk je dat het blijft bestaan?’ vroeg de eerste.
‘De site?’
‘Ja. Honderdtwintig woorden. Zo klein.’
‘Juist daarom,’ zei de ander. ‘Het ademt.’
‘Maar alles verhuist. Nieuwsbrieven, feeds.’
‘Tekst zoekt altijd een kamer.’
‘En lezers?’
‘Die komen stil binnen.’
‘Ik zie minder namen.’
‘Maar scherpere zinnen.’
‘Levendigheid meet je niet in kliks,’ zei hij.
‘Waar dan wel?’
‘In ademhalen. In pauzes.’
‘Toch voelt het broos.’
‘Alles wat leeft is broos.’
‘Schrijven ook.’
‘Vooral schrijven.’
‘Dus blijft het?’
‘Zolang iemand telt, schrapt, luistert.’
‘Honderdtwintig?’
‘Meer dan genoeg.’
‘Om voort te bestaan?’
‘Om te beginnen.’
‘Misschien is aandacht de echte valuta.’
‘En tijd,’ zei zij.
‘Tijd om te blijven lezen.’
‘En schrijven.’
‘Dat redt het.’
‘Dat voedt het.’
‘Dat maakt het levend.’


Geen twijfel … Op de 120 W site ben ik begonnen met stukjes schrijven.
Net als je eerste liefde, vergeet ik mijn liefde voor deze site ook nooit meer. Ook al is het voor allebei beter om uit elkaar te gaan. Ik blijf de stukjes koesteren. Gelukkig staan ze er allemaal nog. Daar ben ik dankbaar voor.
@Arjan: twijfelend doorgaan maar