Daar staat ze op de schouw. Bevroren ingelijst in een ouderwets zilveren fotolijstje. Mijn mams van goud. Hoe vaak heb ik niet voor het lijstje gestaan. Wachtend, hopend op een vette knipoog. Een teken van leven, warmte en sympathie. Zoals zo vaak al is verbeeld, imaginair en digitaal bij Leonardo da Vinci’s Mona Lisa in het Louvre of bij een barones op een van de schilderijen in Hogwarts School for Witchcraft and Wizardry in Hogwarts. Een traan rolt uit mijn linkeroog, langzaam over mijn wang naar beneden. Warm en zout druppelt hij verder langs mijn mondhoek, glijdt naar mijn kin en blijft daar heel even hangen, voordat hij op het parket uit elkaar spat. Gelijk een droom. Love you mams.

Ja, herkenbaar.
Ik denk dat je met ‘mondhonk’ mondhoek bedoelt.
Thanx. Aangepast.