In de studentenstad waar ik woonde, waren stages naar verre buitenlanden heel gewoon. Zo vertrok een vriendenstel naar West-Afrika. Ze gingen iets onderzoeken bij tropische gewassen. Wij besloten hen daar op te zoeken.
Ze woonden in een dorpje, midden in het niets.
Hun huis was omgeven door een muur, compleet met bewakers bij de poort. Bij het huis was een bediende bezig om kleren schoon te schrobben, kookte een ander, en bediende de poortwachter de generator, zodat wij ’s avonds een voetbalwedstrijd op televisie konden zien.
Onze vrienden leefden van de toelage die zij kregen van het ministerie. Hun salarissen gingen in een grote spaarpot. Daarvan kochten ze een huis na terugkeer. Met een wasmachine, een kookeiland en een warmtepomp.

Ben onlangs nog naar Gambia geweest. Zo te lezen nog niet veel veranderd. We sponsoren nu kinderen in Gambia. Via Together4Gambia. Het helpt hopelijk tenminste twee kinderen vooruit.
Oeps … al langer geleden dan ik dacht. Vorig jaar oktober.
@Mien: ik vrees dat je gelijk hebt, scheve verhoudingen enzo. Mijn reis was trouwens veertig jaar geleden, en onze vlucht ging over Tsjernobil, precies in de tijd dat daar de ramp plaatsvond.
Dat ligt wel een eindje uit de buurt van West-Afrika. Vloog je vanaf Rusland?
@Mien: klopt helemaal! Benin (daar gingen we heen) heeft een Marxistische periode gehad. Het betekende ook een extra overstap in Moskou, waar e nog een dagje de toerist konden uithangen
Ontwikkelingshulp, daar moet je een passie voor hebben en een eindeloos geduld. Jammer dat er zoveel negativiteit omheen hangt.
Mooie vrienden. Op kosten van de belastingbetaler aan ‘ontwikkelingshulp’ doen met als bonus een huis.
@Han: dat was indertijd de situatie, ik weet niet of het inmiddels anders is geworden met de vergoedingen. Mijn vrienden deden gelukkig niet mee aan de bijeenkomsten waarin door de ontwikkelingswerkers volop werd geklaagd over de luiheid van de lokale bevolking.
@Luc: helemaal mee eens, al waren deze arbeidsvoorwaarden (van toen?) natuurlijk eigenlijk te gek voor woorden. Maar als ik dan weer de zorgmedewerkers zie die in Congo gaan helpen bij de bestrijding van het ebola-virus, dan ben ik vooral onder de indruk van hun moed en toewijding.
Het worden drie kinderen uit een gezin. De vader zit in zwaar weer. Dan ga je toch om. Voor 180 euro per jaar. We zijn dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen. Drie jongens die vooruit kunnen.