De taaie stenen trap verzwaarde mijn benen. Ik miste het houten noodgebouwtje toen ik na de derde klas naar het ‘immens grote’ hoofdgebouw moest. Na de laatste trede ontwaarde ik in een rookwolk de hoofdonderwijzer achter een oud houten bureau.
‘Kom verder,’ riep hij te vriendelijk voor een strenge hoofdonderwijzer. Twee keer in de week gaf hij buiten schooltijd Frans. Maar daar kwam ik nu niet voor. Ook niet om hem een sigaar te geven zoals op mijn verjaardag – een bolknak van Ritmeester voor de bovenmeester.
‘Je weet het nummer?’
‘Ja meneer.’
Ik draai aan de schijf van de zwarte bakelieten telefoon… “Afgelast,” zegt een norse, onbekende stem tegen de bedroefde aanvoerder van het schoolelftal.
‘Soms regent het teleurstellingen, jongeman.’
Ik zit nog even te denken, Han. Trakteerde je niet alleen in de klas, maar gaf je dan ook bovenmeester een sigaar? Wat een lieve jongen was je toen, ha ha haa
En ik vraag me af of die hoofdonderwijzer kon meeluisteren. Of las hij dit af aan het gezicht van de jongen?
Levja. Nee, we gingen de klassen rond. Rumbonen voor de juffen en een sigaar voor de hoofdonderwijzer.
Of hij het kon horen of aan mijn gezicht zien of beide, laat ik graag aan de lezer over.
Han, ook wij gingen de klassen rond, helaas kan ik me niet meer herinneren wat we dan gaven. Ik ga het aan mijn zussen en broer vragen.
En niet om naar te doen, maar deze lezer vindt de laatste zin afbreuk doen aan je stukje.
Levja. Door de regen wordt een voetbalwedstrijd afgelast. Een teleurstelling. Ik vond het juist wel aardig en toepasselijk.
Zeker uit de mond van die hoofdonderwijzer.
Het is jouw stukje, Han.
Levja. Ja, en daarom kan ik het toelichten.
Goedemorgen Han. Ken je de song “What a Difference a Day makes” van Esther Philips? Ook door andere geweldige zangeressen gezongen overigens.
Vanmorgen las ik het nog een keer en nu lees ik wel tussen de regels door.
Levja. Goedemorgen. Jazeker ken ik dit geweldige nummer. Dank je wel!