‘Indrukwekkend toch, die zonsverduistering. Tenminste één ding dat de mens niet kan beïnvloeden. Zet je bril op – sta jij liever in Spanje of in IJsland, Lidewij?’
‘Spanje is geloofwaardiger. IJsland is waarschijnlijk bewolkt.’
‘Wacht even. Je kunt toch nooit een selfie maken als je naar die verduistering kijkt? Ik bedoel, je bent of zelf in beeld of die verduistering. Beide is onmogelijk.’
‘En silhouet toch wel?’
‘Nee, de afstand tussen jou, de maan en de zon is te groot; krijg je normaal gesproken nooit in beeld.’
‘Nee, dat is waar. En als we AI nu prompten… Moment… gelijk een tekst eronder: “Lidewij was erbij!” Kijk, sta ik er niet geweldig op in Spanje?!’
‘Zo knap?’
‘Nou ja zeg, hartelijk dank.’


Indrukwekkend was het. Het meeste wat mij trof, was de stilte. En de bijzondere schaduwen, ervoor, tijdens en erna. Ik ben bewust niet naar plaatsen gegaan waar veel mensen waren. En ja, de selfies waren ook niet van de lucht. Tja, de tijd van nu.
Levja. Ja, indrukwekkend. De vogels floten niet meer en de kat ging slapen. De schaduwkant is dat er weer een hype van wordt gemaakt.
Ja, dieren reageren nog echt volgens de natuur. Puur.
De mens is ver van de natuur af komen te staan. Willen wel met hun neus overal vooraan staan. Vliegen naar Spanje en IJsland. Sensatie. En denken niet aan de uitstoot.
En de media hypen erop los.
Dagelijkse kost. Dat is met alles zo.
Denk maar aan B & B Vol Liefde. Ik kijk er nooit naar en ook niet naar programma’s die daarop los gaan.
Maar elke krant schrijft erover. Elke dag.
En over mensen die totaal niet boeiend zijn of iets te zeggen hebben. Bizar.
Levja. Haha. Over B&B Vol Liefde heb ik ‘weleens wat’ geschreven.
Nou, het enige dat mij een glimlach geeft: de karikaturen.
En door de krant, want je kunt er niet aan ontkomen, weet ik dan wie het is.