‘Zeg, waarom ben jij zo somber? Je bent zo stil de laatste tijd.’
‘Ja, ik weet niet, ik ben gewoon niet… gelukkig, denk ik.’
‘Niet gelukkig? Je hebt alles wat je maar wensen kunt.’
‘Het zegt me gewoon niks. Ik voel me vaak zo… leeg.’
‘Nou we behandelen je niet als uitvaagsel hoor, integendeel zelfs.’
‘Nee, dat weet ik wel, maar toch. Ik ben ook heus niet de enige die zo denkt.’
‘Ik heb dat inderdaad ook gelezen, ik schrik daarvan. Kom, geef me een knuffel, ik ben er voor je.’
‘Er is ook weinig om vrolijk van te worden, gascrisis, Oekraïne en Rusland hebben al meer dan een half jaar oorlog, is dit nou de erfenis die jullie aan ons nalaten?’
Het vraagt de nodige creativiteit van de jeugd deze tijd. Merk het aan onze studerende dochters ook. Er gebeurt zoveel en veel van dat houdt hen bezig, en daarbij hun eigen sores van voor de kosten van hun studie. Goed te zien dat ze hiernaast ook weten te genieten van de leuke dingen die bij het jong-zijn horen.
Ja Alice, kan ik allemaal bevestigen, waar ik echter van schrok is het bericht dat er zoveel jongeren zijn die het niet meer zien zitten en ook daadwerkelijk uit het leven stappen. Die groep wordt alsmaar groter. Vreselijk.