De zinloosheid die zichzelf begint te begrijpen kan een keerpunt betekenen in het proces der oxidatie van de geest. In uitzonderlijke gevallen gebeurt dat al in een vroege levensfase. Enkelen overkomt dit onder invloed van toenemend inzicht bij het ouder worden. De kudde lui stemvolk blijft hier een leven lang jammerlijk van verstoken. Een hoge leeftijd is geen garantie om het patroon van indirect leven te kunnen doorbreken. Gedurende de voorbijgegane eeuwen heeft de mensheid vals leren glimlachen, als gevangengenomen Attila’s. Pas in de krapte van een gevangeniscel vinden we de rust die nodig is om bloedsomloop en seizoenswisselingen te doorgronden.
Eindelijk begrijp ik waarom zwervers ’s nachts eindeloos naar de lucht staren. Om alvast te wennen aan de duisternis.
« Lijfsbehoud
Utopie »
« Lijfsbehoud Utopie »
Fictie
Staren naar de hemel
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Cesar Noordewier of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Lijfsbehoud Utopie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ik vind al je dure woorden jammer, Cesar. Overigens vind ik dat ook van het woord van het schrjfthema van deze week (35). Van eerdere weken eveneens.
Ik kijk graag rond middernacht naar het heelal. Om meerdere redenen, ik mag mij gelukkig prijzen een dak boven mijn hoofd te hebben. Ik voel diep medeleven met mensen die dat niet hebben.
Levja. Het doet me deugd dat je er wat van vindt. Dat je een en ander in meerdere opzichten jammer vindt, voegt misschien juist iets toe aan het geheel. De woorden zijn overigens kosteloos; zo democratisch ben ik ook wel weer.
Een hartelijke groet van onder de sterrenhemel.
Ik stoor me niet aan de woordkeuze. Waar ik meer moeite mee heb is dat gesuggereerd wordt dat ik, als niet zwerver, wellicht doch licht dolend, niet naar de hemel zou kunnen staren en daarbij te genieten van de wijdse blik en de onmetelijke mogelijkheden, tegelijkertijd beseffend hoe nietig de mens is en nog erger…ik persoonlijk. Kortom, ik heb het graag gelezen. Grt
Luc. Stoort u zich aan de woordkeuze? Ja/Nee/Geen mening (doorhalen wat niet van toepassing is).
Mijn observatie over zwervers die ’s nachts naar de lucht staren, geeft ze zeker niet het alleenrecht om dat te doen. Mogelijk heb je die suggestie door eerdere traumatische ervaringen van uitsluiting en diskwalificatie als zodanig opgepikt. Ook als niet zwerver dienen mensen je te respecteren, zelfs als je in het donker naar de hemel staart.
Nee, gestoord aan je woordkeuze heb ik me zeer zeker niet. Nu ik het voor de tweede keer lees, vind ik er een heel speciale sfeer van uitgaan. Zelfs ietwat kafkaiaans.
Levja. Iedere lezer herschept een tekst bij lezing. Dat jij bij een tweede lezing de geest van Kafka ervaart, toont aan dat je ook twee (of drie, of meer) voor de prijs van één kunt hebben. Wie weet wat je bij een derde lezing ervaart??
Zelf word ik bij het schrijven vaak geïnspireerd door de muziek waar ik op dat moment naar luister. In het geval van bovenstaand verhaal door een strijkkwartet van Beethoven.
Zo met je eens, Cesar. Veel, zo niet alles, hangt met het moment samen.
En ja, muziek insprireert mij met – ik denk wel – alles