Ik lees ze sowieso allemaal.
Elk stuk, elk verhaal.
Sommige zitten erg goed in elkaar.
Anderen vind ik uitgesproken raar.
Ik verdiep me niet vaak in de reden.
Historisch of gewoon hier in het heden.
Passioneel geschreven vanuit het hart.
Soms is het beslist niet wat je verwacht.
Geef de clou weg, of bewaar hem tot het eind.
Van gelul in de ruimte tot aangenaam verfijnd.
In het dialect of in een andere taal.
Het wordt gelezen, het gaat zelfs viraal.
Feuilleton, erg kort, een wat langer stuk.
Over echt verdriet en over puur geluk.
Hartverscheurend soms, vaak ontroerend mooi.
Letters achter elkaar, domweg geklooi.
Als het maar gewoon en bovenal lekker leest.
Dan geniet ik zelf toch het meest.
Het is mooier om een consequent rijmschema aan te houden en al te simpele rijmwoordjes te vermijden, om niet in goedkope rijmelarij te vervallen. Als je voor eindrijm kiest, zoals jij hebt gedaan doe dat dan ook overal: ‘hart – verwacht’ is klankrijm dat – zo plotseling gebruikt – volkomen uit de toon valt.
Tot slot de titel, Rop. De komma erin is hier geheel overbodig en plaats nooit een punt achter een titel. Althans, dat is een geldende regel in de schrijfwereld; natuurlijk heb je alle vrijheid om dat wel te doen.
Nou, nou, nou. Een hele waslijst weer. Waardering alom. Aangepast waar mogelijk, dus ik ga er maar weer gewoon mee door. Dank je wel Ewald. Grt.
In de eerste alinea poneer je een tegenstelling die er volgens mij geen is: iets kan toch best goed in elkaar zitten én raar zijn? De voorlaatste zin doet mij fronsen, wat bedoel je met “normaal leest”? Of bedoel je dat helemaal niet?
Verder wel een entertainend meta-gedicht.
Ik vind het gevoel dat het beschrijft wel lekker. Ff zitten lezen…?
Met eenzelfde lekkere gevoel lees ik graag jouw commentaar. Thx Louisa.