Schrijf mee!
« »

Communicatie, Mensen

Wilde aardbei

15 september 2019 | 120w | Jurrit | 0 |

Tijdens een moment van onachtzaamheid betreed ik jouw akker. Mijn uitlopers betasten de droge klei op zoek naar vruchtbare bodem. Langzaam woekerend verdring ik alles wat je hebt gezaaid. Met mijn rode vruchten probeer ik je te verleiden, maar ze zullen je niet bekoren.

Zodra je mij erkent is het te laat. Ik kijk toe hoe je wanhopig strijdt. Op je knieƫn probeer je jouw akker van mij te schonen. Jouw wanhoop is aandoenlijk, maar medelijden is mij onbekend.

Terwijl de seizoenen langstrekken verander je. Waar is dat zielige hoopje mens gebleven? Je hebt ineens respect voor me en verdrijft me naar de berm. Soms laat je me toe. Toch word ik iedere keer weer verdreven. Je hebt me geaccepteerd.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Jurrit of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »