Twee jaar geleden. Ik was het bijna vergeten, terwijl het best onvergetelijk was. Samen met nicht en dochter op pad, demonstreren tegen de nieuwe Amerikaanse leider en vóór vrouwenrechten. Mijn dochter heeft nog lang nadien onder grote hilariteit verhaald hoe ongemakkelijk ze zich voelde tussen al die oude, roodharige koppies en vooral tussen die spandoeken met daarop nietsverhullende vrouwelijke geslachtsdelen (Trump’s pussies).
Dit weekend word ik erdoor verrast. Ik loop met mijn zoon door Amsterdam, terugkomend van een voorlichting voor aankomende studenten. Het stadse gedruis wordt langzaamaan wel heel hinderlijk. Dan raken we als vanzelf in verzeild in de Women’s March op de Dam.
Zoon kijkt zijn ogen uit.
Ik voel me thuis: goed en kwaad zijn hier heerlijk duidelijk.
Lisette: hart voor je mening.
@Berdien: het is de mening van mijn hart!