Dochter een is Cesar aan het schilderen die vermoord wordt door zijn eigen zoon. Jawel, ze leren daar wat op die school…
De titel hoef je niet serieus te nemen. Natuurlijk heb ik voorgeproefd. Mijn moederinstincten blijven functioneel. Maar een onschuldige kindermond is altijd dankbaar als proefkonijn. Het helpt dat ze graag spinazie eet. Ze reageert vrij normaal. Twee borden en een half.
Manlief denkt dat ik er veldzuring heb ingedraaid. De tomaten erin houdt hij voor paprika’s. De kaneel in het gehakt wordt niet genoemd. Een bord en een half.
Nog twee porties peterselie-spinazie-pasta te gaan. Dochters twee en drie komen wat later. Hotel Mama is een duiventil. Tot zover zijn we allemaal in leven en in goeden doen.
« De heer Vreeswijk en de verlepte peterselie
Postmodern koken met uw Hobart voor vijf grote eters »
« De heer Vreeswijk en de verlepte peterselie Postmodern koken met uw Hobart voor vijf grote eters »
Column, Eten & drinken, Familie
Tu quoque mater mi?
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van N.D.D. of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« De heer Vreeswijk en de verlepte peterselie Postmodern koken met uw Hobart voor vijf grote eters »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Nele, zurkel?? Wat is dat?
@Cora: verontschuldiging. Ik bedoelde “veldzuring”. Het lijkt op spinazie, maar het smaakt een beetje zuurder. Je kunt er heel erg lekkere soep van maken. Ook zeer smaakvol met een omelet.
Veldzuring is voor mij eerder een vergeten woord dan een vergeten groente. Ik ga het maar gauw aanpassen.
@Nele: ah, zuring, dat ken ik. Dat plukten wij vroeger uit de berm en aten dat zo uit het vuistje.