Probeert hij me te mijden? Het zal hem hier niet lukken. Ik kan best aardig brutaal zijn als het moet. Ik staar net zo lang als nodig is.
Eindelijk.
Tot mijn verrassing zie ik twee ijsblauwe ogen terug staren. Dan snap ik het. Ik zag eerst wat ik verwachtte te zien. Vroeger waren ze groen. Maar dat was toen.
Een datavloed golft door me heen.
Herinneringen van wat was en niet was, vreugde, verdriet, schoonheid.
Ik wankel eerst en sluit mijn oogleden.
Als ik terug kijk zijn ze grijs geworden.
Er bengelt een traan langs zijn wang.
Voor wat geweest is en voor het onvermijdelijke dat binnenkort aan zal komen kloppen.
We weten het nu allebei. En we zeggen niets.
Nele: het verhaal ontroert me. Volwassen worden, elkaar eindelijk echt kunnen zien, verdriet om verloren jaren. Mooi dat je het zo open weet te laten.
@Nele. Heel mooi! Goed geschreven.
terug kijk – terugkijk
Bedankt voor het lezen en de reacties.
@Berdien: geen verdriet om verloren jaren, zo heb ik het niet bedoeld. Maar dat kan, dat jij dat erin leest. (120 woorden is soms wel te kort.)
@Han: als ik ’terug’ als bijwoord gebruik, dan hoef ik het toch niet te plakken aan het werkwoord?
@Nele: mooi hoor, de tijd die verstrijkt in iemands ogen zien.
Mooi en mysterieus ongrijpbaar
mooi intrigerend stukje Nele