De broodjeszaak is overvol. Ik wacht op mijn bestelling. Ze zijn me vergeten, maar ik zeg er niets van. Het heeft geen zin. Ik had hier niet moeten zijn. Hier niet en niet in dit leven. Weinig mensen hebben me door. Die gedogen me. Bij de anderen is het een kwestie van tijd, dan zullen ook zij weten hoe weinig ik voorstel. Dat hun complimenten en aanmoedigingen onterecht waren. Soms veracht ik ze. Ze zijn zo makkelijk te misleiden.
Ik. Stel. Niks. Voor.
Ik zou moeten verdwijnen. De fout van mijn bestaan moeten repareren.
‘Wat leuk,’ zegt ze schijnbaar vanuit het niets tegen mij, ‘jij hier. Mag ik bij je zitten?’
Ze kijkt me aan, alsof ze me werkelijk ziet.
« Kleur bekennen
Lost (18) »
« Kleur bekennen Lost (18) »
Familie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Gezien
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Kleur bekennen Lost (18) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Hadeke: negativiteit in optima forma, akelig goed neergezet
Schrijnend en mooi verhaal, @Hadeke.
Mooie titel met dubbele lading:: de hp houdt het voor gezien en wordt gezien.
@Hadeke; vooral de laatste zin gaat voor mij door merg en been. Wat een pijn. Bah
Wauw! Sterk geschreven, hoe jij een depressie neerzet kan je je niet tegen wapenen. Het snijd door elk schild heen.
Sterk stukje.
Gezien