Schrijf mee!
« »

Fictie

Thuiskomen

23 december 2017 | 120w | nelededeyne | 6 |

De storm spuwde ons uit op de zandvlakte van Amos Oth. Onze kinderen waren met ons meegewaaid. Lisette probeerde overeind te krabbelen. ‘Nee,’ riep ik. ‘Blijf met je buik plat op de grond! Als jullie je botten breken, is er geen hoop meer. Schuiven en voortmaken!’

Gelukkig deden ze wat ik hun opdroeg. Ze kenden mijn geboortegrond alleen van de verhalen die ik hun verteld had. We schoven verder over de spiegelgladde bodem. Zij was koud en als doorzichtig ijsglas, geslepen en gepolijst door talrijke zonnewinden, eeuwen en eeuwen geleden.
We naderden de krater die ons naar de meren zou brengen.

Ik zag een paar bekenden onder ons. En ik huilde want toen wist ik dat ik bijna thuis was.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van nelededeyne of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »