Een luide knal bij het winkelcentrum.
“Jongens, jongens, daar komt gekke Henkie!”
“Snel, doe het vuurwerk weg!”
“Nee joh, het is Henkie maar.”
Luid gelach. De rook trekt op, een man nadert aarzelend de groep jongeren.
“Heeeeeeey Henkie!”
“Henkiepenkie!”
“Heeeeeeeeenkie!”
“Spermatenkie!”
Luid gelach.
– “Goedemiddag jongens, alles flex? Box? Nee? Niet? Geen box, ook goed! Helemaal chill! Zeg jongens, geen vuurwerk he, houd het rustig!”
“Tuurlijk Henkie, je weet toch!”
Luid gelach.
Tevreden glimlachend vervolgt wijkagent H. de Vries zijn ronde. Wat is het fijn en belangrijk, zeker in een wijk als dit en zeker nu, om na lang investeren een goede band met de jeugd te hebben. Hij loopt verder, de hoek om.
Wederom een luide knal bij het winkelcentrum.
Frank, je bent uitstekend op de hoogte van de hedendaagse taal en jongerencultuur. Complimenten, maar waarom in de o.v.t geschreven? In de o.t.t. vind ik stukjes vaak ietsje sterker worden.
Goed punt Ewald, meestal schrijf ik inderdaad ook in de tegenwoordige tijd. Ik pas het even aan. Overigens helaas non-fictie.
Verbeterd zo.
Gelukkig dan maar dat wijkagent H. de Vries enigszins naïef is, anders hield hij z’n werk niet lang vol.
Het straatbeeld …
@Frank. Een mooie beschrijving van een helaas nare eigentijdse gebeurtenis.
Over het gezag van de agent, dat zowel door de politietop als op straat wordt afgebroken, zag oa de beelden in Zaanstad