Schrijf mee!
« »

Liefde, Mensen

Verlangen

13 mei 2016 | 120w | Gijs Smit | 3 |

“Je bent lief. Ik wil niet zonder je.” De woorden blijven steken in het verlangen, te kwetsbaar om uit te spreken. Al te makkelijk zouden ze vermorzeld worden door een blik die niet begrijpt, of verdampt door een opmerking die bedoeld is om de spanning te breken, maar in plaats daarvan het gevoel doodt.
Het enige wat ik kan zeggen is “tot morgen.”

In de beschutting van de eenzaamheid spreek ik de woorden eindelijk uit. Ze resoneren eindeloos in mijn hoofd: “Je bent lief. Ik wil niet zonder je. Je bent lief.” Ik doe mijn ogen dicht, en de woorden worden zichtbaar en tastbaar, verjagen de onzekerheid naar de randen van mijn geest.

Jammer dat jij ze niet kunt horen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »