Alleen al door naar de gleuf van de jukebox te kijken komt het mechaniek langzaam in beweging. Het richt zich op. De diamant die glanzend klaarstaat om zich tussen de rafelranden naar binnen te dringen.
De titels brengen zijn gedachten op hol. Liefde en verholen seks. Love that rocks. Vroeger dansten de meiden om hem heen. Schurkten tegen hem aan. De warmte die hij door hun t-shirts heen voelde. Het zweet dat zich door de kleding drong en de zwelling die hij niet verbergen kon.
En nu staart hij voor zich uit. Werpt een munt naar binnen. Muziek raakt hem tot in zijn noten. Hij weet dat de naald zich terugtrekt, vlak voordat het gat bereikt is. Elke keer opnieuw.


Dat van die zwelling, dat heb ik pas later gehoord van een/de vriendin -dat die zicht- en voelbaar is al naar gelang het dansen… (Schaamt zich halfjes alsnog).
Dit lijkt op een vervolg van het eerste stukje, gaat het over dezelfde man?
@nele nee, geen vervolg. Wel beetje zelfde sfeer en ook een gemis. Maar de ene man mist denk ik wat anders dan de ander.
Vroeger in mijn middelbare schoolklas hadden (vooral de meisjes) dubbelzinnige uitspraken als: ‘Meisje zijn net LP’S, alles draait om het gaatje.’ De jongens kregen dan een rood hoofd en de meiden lachten uitdagend. Daar moest ik aan denken. 🙂
🙂
Een sensueel, zinderend en broeierig verhaal, Hadeke. 🙂
Mooie metaforen.
Jaaaja. Niet mijn humor, maar toch meedoen…
En postbodes gaan ook van gleuf tot gleuf, tot hun zak leeg is. : (.