Schrijf mee!
« »

Fictie

Neerstijgen

29 november 2016 | 120w | Lijmstok | 2 |

Nog beduusd van de val nam hij de uitgestoken hand aan. Hij kon nog net de glinsterende, haast etherische vingers onderscheiden die met een witte flikkering naar de zijne reikten. Vingers zo dun en licht als glas, als ijs. Pas toen zijn eigen hand omhoog ging om contact te maken, zag hij dezelfde toestand aan zijn eigen ledemaat. De handen raakten elkaar, met een tik van statische elektriciteit klonken ze muurvast aan elkaar. Hij voelde hoe hij omhoog werd getrokken, maar ook, als het ware, ergens uit werd gehaald. Zonder geluid, zonder een lichaam, trok de doorschijnende hand hem verder omhoog. Hij stond niet, hij zweefde.
Terwijl hij naar beneden keek, ver de diepte in, zag hij neer op zichzelf.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Lijmstok of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »