Schrijf mee!
« »

Fictie, Liefde, Mensen

Liefdesverdriet

21 mei 2016 | 120w | Gijs Smit | 8 |

Midden in de nacht word je wakker. Je bent alleen.
Snel kleed je je aan, je gaat naar buiten en roept haar naam.
Niets.
Je gaat de stad in en je blijft haar roepen. Haar naam echoot in de smalle steegjes, haar naam trilt op het water van de grachten. Maar ze antwoordt niet.
Mensen lopen door de stad, twee-aan-twee. Ze hebben haar niet gezien, ze zeggen dat je stil moet zijn, ze draaien hun rug naar je toe.
Doelloos loop je verder.
Dan vind je haar; ze is een struik geworden in het perk bij het museum. Je wilt bij haar zijn. Je gaat heel stil staan, voeten in de grond, en je wacht tot je een boom bent.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

7 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »