Het kwam toch nog onverwacht. Ik had na twintig jaar mijn werk met opgeheven hoofd verlaten. Vond op eigen kracht een nieuwe baan. En daar ging ik alsnog helemaal onderuit. Ik kwam in de GGZ-molen terecht, en bleek een matig ernstige depressie te hebben.
Langzaam knapte ik op. Toen meldde de bedrijfsarts dat zij vond dat ik beter was. “Voor deze depressie staat nu eenmaal 26 weken”. Ik sputterde onthutst tegen. En ging in bezwaar.
Goddank was haar collega slimmer. Ze hoorde mijn verhaal aan, en constateerde dat ik meer tijd nodig had. “Ik geef u gewoon een andere diagnose, dan kunt u weer even vooruit.” Mijn probleem kreeg een andere naam. En ik kreeg tijd om echt te herstellen.

Jouw stukje toont aan hoe belangrijk het is om in een behandeling in de eerste plaats van individuen uit te gaan en in de tweede plaats van diagnoses.
Persoonlijk vind ik een passende diagnose heel belangrijk om jezelf en je klachten te begrijpen en te weten wat voor hulp je nodig hebt, maar een nieuwe diagnose om langer te ‘mogen’ herstellen? Daar schrik ik van.
Ik vind het jammer dat de titel krom vertaald Engels is. “Wat zegt een naam” zou beter zijn.
@lisette ..of De vlag moet de lading dekken.
@Wendy Het ‘mogen’ zit hem m.i. het feit dat buitenstaanders adhv een etiket (de diagnose) een totaal conclusie menen te mogen ontlenen en dus een hokje aanwijzen “Dat is voor hen die minder dan 26 maanden herstel nodig hebben”. Wie weet kleeft er ook een verzekeringsaspect aan….
<3
@JelStein: ik weet zo goed als zeker dat dergelijk beleid een financiële achtergrond heeft. ‘Schrikken’ bedoelde ik meer in de zin van ‘moreel afkeuren’.