Johnny kwam als eerste aan. Hij zag Rudy langzaam naar boven klimmen.
‘Zullen we wat drinken eerst?’ pufte Rudy iets later.
‘Goed plan. Ik kijk ondertussen onze stalen rossen na,’ zei Johnny.
De vijs van Rudy’s stuurstang zat bijna helemaal los. Hij grinnikte.
‘Zullen we dan maar weer?’ vroeg hij Rudy.
‘Prima.’
‘Probeer me maar in te halen! daagde Johnny uit, terwijl hij als een havik naar beneden dook.
Dit liet Rudy zich geen twee keer zeggen en ging hem achterna.
Johnny gaf plots een ruk aan de handvatten. Het stuur liet los en hij verloor de controle. Hij knalde met grote snelheid tegen een boom.
In zijn haast had Johnny niet opgemerkt dat hij de verkeerde fiets had genomen …

Grappig, ik begon halverwege terug te lezen omdat ik dacht dat ik de twee mannen door elkaar haalde. Daar bracht het einde dus opheldering 🙂
@Els, echt een mannengrap. Wel een beetje onwaarschijnlijk dat hij de verkeerde fiets pakt. Misschien ergens opmerken dat de 2 fietsen op elkaar lijken? (verpakt?)
Bedankt voor de opmerkingen, Inge en Desiree 🙂
Johnny krijgt steeds meer gemene trekjes.
Maar ik vind hem ook te slim om de ‘verkeerde’ fiets te pakken.
Ja, hij had teveel haast en niet opgelet waarschijnlijk. 🙂
Oei, da’s laf, maar gelukkig: wie een kuil graaft…
ja, zo is dat, Irma 🙂