Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

OP HET KERKHOF

11 juli 2014 | 120w | Jozef Faucompret | 1 |

Hoe men het ook draait of wentelt, allemaal staan wij uiteindelijk eens hier rond een open kuil in de mulle grond. Een priester doet het gebruikelijke: laatste woorden uitspreken om de afgestorvene uitgeleide te doen en om de overlevenden te troosten.
Nadat de kist werd neergelaten, strooien wij er zuinig handjesvol aarde over uit en hopen dat het vervelende ritueel snel voorbij mag gaan want wij hebben nog andere en vooral eigen beslommeringen aan onze grijzende hoofden.
Het gaat voorbij zoals altijd. Wij keren huiswaarts in onze sombere kleren, opgelucht dat het niet meteen onze beurt was, nieuwsgierig toch naar wie de volgende wel mag zijn.
De cypressen aan weerskanten van de paden tussen de graven wuiven
voorspellend tot weerziens.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Jozef Faucompret of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

Jozef Faucompret heeft aangegeven geen prijs te stellen op reacties bij dit stukje. Hoge nood? Discussiƫren kan altijd op ons forum!


« »