Ploegend tegen de polderwind in bereik ik Zeewolde. Hier vaart de fietsveerpont naar Strand Horst, terug naar het oude land. De kapitein maant me tot spoed, de boot ligt al onder stoom. Puffend en bezweet betreed ik het ruim van de boot. Die doet zijn naam eer aan, strekkende meters leegte. Ik zet mijn fiets naast de andere twee. De vloer is bekleed met rood zeil, als vroeger in de danszaal. Uit de box in de hoek klinkt ‘Happy’. Aan de enige muurbloem op de boot vraag ik; ‘Dansen?’ Besmuikt slaat ze de ogen neer en pakt de arm van haar norse man. De schroef doet het water kolken en we vertrekken. De golven laten de boot dansen. Zij wel!

@Thomas mooi verhaal! En welkom op 120 woorden.
Thomas, van mij ook welkom. Mooi geschreven! En zeker het sfeertje op het water en jouw herinnering aan de dansvloer. En ach die stijve muurbloem moet je maar voor lief nemen. Golven hebben je begrepen.
Succes! Hartelijke groet, Mir.
@Thomas heel verhalend
Graag gelezen.