In de berm groeien bloemen. De vogels daarboven en in het midden: een boom. In de boom wonen bladeren die ruisen in de wind. Hij blaast van ver. Soms schijnt ook de zon. Zachtjes laat ze haar stralen vallen op het bladerdek van de boom en de bloemen in de berm. Zij groeien en bloeien verder en vogels pikken haar zaden. Dan komt de boom tot leven: doodstil op zijn plek. Want alleen in díe berm bloeien bloemen. En als de regen valt, verschuilt de lucht zich achter grijze wolken. Mensen op pad worden nat en zien de boom. Ze roepen: ‘Eronder, vlug! Wat een weer!’ In de berm groeien en bloeien de bloemen, maar lang duurt dat niet meer.

Een stukje om bij stil te staan.
@Levja: Dank!
Ik zou je zo nog een hartje geven.
Aardig van je Levja, dank je!
@Michiel Een stuk om vrolijk van te worden, tot aan de laatste regel.
Ja, Ineke, Het is een vrolijk stuk!
@Michiel Die laatste zin maakt dat ik me dat toch af blijf vragen. Is het wel zo vrolijk?
@Ineke Het is een vrolijk stuk als je je in je achterhoofd houdt dat aan alle leven een einde komt. Voor planten is dat meeatal in de herfst. Dat is de gewone kringloop van het leven en als die bloemen een goed leven hebben gehad is het toch niet erg dat ze doodgaan. Maar: er is een andere kant aan dit stuk, en die is dat de mensen onder de boom de bloemen plukken om er zelf weer vrolijk van te worden. Het is tenslotte slecht weer en wat is dan beter voor het humeur dan een bloemetje op tafel. Maar ja, ten koste van de bloemetjes want die zijn ruw weg gerukt uit hun habitat. Niet zo leuk dus.
@Michiel, ja zo kun je er ook naar kijken. Ik vraag me wel af wie er in de (stromende) regel bloemen zou plukken
@ Ineke Wie daar zin in heeft moet dat gewoon doen.
Ik zou het doen eerlijk gezegd.
Doen dus!
Laat de regen maar komen!
Maar niet vandaag
Klopt.