O wee dualiteit die me net zo vervult van helderheid als verwarring.
De kluwen van mijn opeengehoopte ziel ontrafeld rest ons meer dan slechts één lijn.
Een bol chaos heeft tenminste nog de uiterlijke schijn uit één geheel te bestaan.
De bijpassende beleving laat zich met de beste wil ter universum en geen pen beschrijven.
Des te harder ik roep, hoe groter de afstand wordt.
Het licht is daarmee alleen haalbaar door ons te hullen in duisternis en nevelen.
Met die wetenschap die onmogelijk is te delen tot de reis voorbij is.
De schaduw kan vallen waarna
het nieuwe licht eindelijk schijnt.
Ze noemen het SF
Science Fiction
als een onverenigbare realiteit.
Geloof me dan vooral niet.
We zullen zien.
Recente reacties