Zwarter dan inktzwarte wolken verduisteren het laatste stukje maan. Vallende sterren als brandende fakkels maken een spoor van lichterlaaie. Onbereikbaar staat hij als verslagen aan de overkant. Tevergeefs reikt hij zijn hand. Het oorverdovende kraakgeluid komt angstaanjagend dichterbij en splijt als snel delende vretende wortels genadeloos de aarde dwars door het midden. Mijn hart wordt open gereten en zijn geschreeuw der wanhoop snijdend door mijn ziel maakt de wind tot laatste uitbarsting. De storm huilt keiharde ijsregen. Mijn voeten raken versteend, mijn ademhaling bevroren, de storm jankt meedogenloos snijdend koud en voel mijn lichaam overgeven aan de ijzing der verwoestende natuur. De afgrond is oneindig diep als wij worden mee gezogen in een krachtige vrije val naar wie weet waar!
« Krijgen de Maya’s toch nog gelijk!
Che van de lage landen »
« Krijgen de Maya’s toch nog gelijk! Che van de lage landen »
Maatschappij
Verwoest
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Jolanda van Gils of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Krijgen de Maya’s toch nog gelijk! Che van de lage landen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties