Het licht van de ondergaande zon schitterde weelderig in de diamant die ze speels tussen haar vingers hield en verstrooide de vele kleuren magisch in het rond. Hij keek geboeid, maar machteloos naar het schouwspel. Het was de laatste keer dat hij het daglicht zou zien en probeerde elke zonnestraal te absorberen, op zijn netvlies te laten branden. Juist nu zwollen zijn ogen en werden rood, zijn tranen vertroebelde het licht. Het zou zijn hele leven bijblijven hoe hij die laatste ogenblikken duizenden kleine streepjes gekleurd licht zag, gevormd tot een prachtige halo. Toen het laatste restje zonlicht was verdwenen, vluchtte hij de eeuwige nacht in, de ondergrondse wereld binnen. Nauwelijks in de onderwereld aangekomen, hoorde hij het luchtalarm janken.
« Tafeldame des doods
Wij of zij »
« Tafeldame des doods Wij of zij »
Communicatie, Liefde, Maatschappij
Verstrooid
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Daniel of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Tafeldame des doods Wij of zij »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste Daniel, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie