Schrijf mee!
« »

Communicatie, Liefde, Maatschappij

Verstrooid

30 november 2012 | 120w | Daniel | 1 |

Het licht van de ondergaande zon schitterde weelderig in de diamant die ze speels tussen haar vingers hield en verstrooide de vele kleuren magisch in het rond. Hij keek geboeid, maar machteloos naar het schouwspel. Het was de laatste keer dat hij het daglicht zou zien en probeerde elke zonnestraal te absorberen, op zijn netvlies te laten branden. Juist nu zwollen zijn ogen en werden rood, zijn tranen vertroebelde het licht. Het zou zijn hele leven bijblijven hoe hij die laatste ogenblikken duizenden kleine streepjes gekleurd licht zag, gevormd tot een prachtige halo. Toen het laatste restje zonlicht was verdwenen, vluchtte hij de eeuwige nacht in, de ondergrondse wereld binnen. Nauwelijks in de onderwereld aangekomen, hoorde hij het luchtalarm janken.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Daniel of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »