Schrijf mee!
« »

Mensen, Poëzie

“42”

12 september 2012 | 80w | G.J. van Gisteren | 1 |

Als ik naar mezelf kijk,
zie ik verzamelde organen,
geen goddelijkheid.
Uit cellen opgebouwd organisch slijk.

Als ik het organisch slijk ontleed,
zie ik moleculen,
geen bewustzijn.
Minuscule bouwstenen aan elkaar gesmeed.

Als ik moleculen uit elkaar plof
zie ik atomen,
geen geest,
Handenvol met sterrenstof.

Als ik op de atomen inzoom,
zie ik alle krachten,
geen ziel,
Restanten van de grote boem.

Ik schrik wakker en word verblind,
weg alomvattende theorie.
Of is het toch empathie,
die universeel verbindt?

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van G.J. van Gisteren of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

13 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »