Op een dag wil je niet meer op blijven dan wil je juist naar bed. Je springt niet meer zomaar uit een boom, je klimt er namelijk niet eens in.
De mening die je hebt wordt niet meer bepaald door de mensen om je heen. Problemen die op je pad komen los je zelf op. De helpende hand laat langzaam jou hand los en gaande weg vind je dat alleen maar fijn.
Niet iedereen. Sommigen lijken volwassen maar missen de essentiële deeltjes van deze ontwikkeling. Ze klimmen nog graag in bomen en blijven nog graag op. Ze springen er niet graag uit en slapen liever uit. Ze zitten vast tussen twee delen van het leven. Ik ben een van hen.
Oef hier ben ik wel aardig over heen hoor.