Wanneer eindigt tijd? Na de oerexplosie is hij gestart, begonnen aan een lange reis. Onderweg scheerde hij langs en door gassen en materie, de mooiste kleuren, melkwegstelsels, planeten en het heelal.
Op aarde heeft hij oneindig veel aandacht besteed aan rozen en de bijbehorende geurmoleculen, die een roos roos maakt. Rampen en oorlogen heeft hij overwonnen. Zelfs de dood. Het deert hem niet, hij reist gewoon verder.
Er is ook genoeg van hem. Tijd is geen strooizout, dat in een te strenge winter gauw schaars is. Hij kan domweg niet op. Of die iemand of iets, die tijd lang geleden als een stopwatch heeft ingedrukt, weet er meer van. Ondertussen reist hij verder en verder; wordt hij ouder en ouder.
Of.. de tijd wordt alsmaar jonger.
Met het personifiëren van ’tijd’ wordt het raadsel ervan niet onthuld, maar het is creatief om ook deze invalshoek uit te proberen. Ik denk wel eens: bij mijn dood houdt de tijd op te bestaan, niet alleen voor mij, maar eerder ook voor allen die mij in de dood zijn voorgegaan. En nog iets: op het moment van mijn dood houdt in één klap de mensheid op te bestaan en zitten we allemaal tijdloos in hetzelfde dode schuitje.
Sommige hoge nazi’s hielden na de oorlog een soortgelijke theorie aan. Ze zeiden overtuigd te zijn dat de hele wereld en alles en iedereen slechts een verzinsel van hun eigen geest was. “Es gibt nur mich,” de rest was illusie. Er waren geen Joden vermoord, en zeker niet door hen. De Joden waren immers, net als al het andere, slechts een van hun eigen verzinsels. Erg houdbaar bleek die theorie echter niet voor de geallieerden en ze zijn allemaal geëxecuteerd.
Over verzinsel heb ik niet gesproken. Zolang ik leef is alles realiteit en komt het een na het ander (= tijd). Maar een moment na mijn dood? Dan bestaat voor mij de tijd niet meer. Misschien word ik na 2 miljoen jaar nog als een fossiel uit de aarde geborsteld. En na 4 miljard jaar ben ik met de rest van de mensheid verbrand door de rode reus die de zon dan is geworden. Klinkt ver weg, maar na mijn dood is het slechts een enkele tik.
Fons. Oneens.
U verzint nu van alles. Dat u als fossiel misschien gevonden kan worden over 2 miljoen jaar. Dus u heeft een begrafenis in gedachten? Geen crematie? Is de rode reus nu niet de zon? 4 miljard jaar is een onbenullige tijd vooruit. Het ene komt niet altijd na het andere. Soms is iets uitsluitend vóór het ene en andere. [bv. het verleden]
@Curacau. Aan verzinsels doe ik niet. Rode reus: zie wiki voor de levenscyclus van de zon. Het een na het andere, toch wel, bij wijze van spreken. Gebeurtenissen spelen zich in een bepaalde volgorde af. Eerst dit, dan dat. We hebben het nooit anders meegemaakt. Eerst gooi je de bal en dan vallen de kegels. Nooit andersom.
@Fons, u heeft gelijk.
Toch, bij leven en welzijn kom ik hier op terug als de Rode Reus ontwaakt.