Zojuist las ik van een schaatser die niet meer schaatste, bang dat hij de tochten van vroeger niet langer aankon. Hij was blij met de invallende dooi, simpelweg omdat dat zijn vrees deed afnemen. Ik vind dat zonde! Zelf ben ik geen schaatser, nooit geweest. Wel heb ik jarenlang fietstochten gereden van 100 kilometer en meer. Mijn fietscomputer hield dat allemaal bij en ik noteerde afstand en gemiddelde snelheid. Ik had het gevoel te moeten presteren, toch minstens het oude niveau te moeten vasthouden ondanks het toenemen der jaren. Tot ik tot het inzicht kwam dat ik geen plezier meer beleefde aan mijn sport. Ik heb toen de fietscomputer weggedaan en zie nu waar ik fiets en maak heerlijke tochtjes.


Juist!