Wij staan in een groepje bijeen, de buurtjes en ik. De omgeving laat zich van haar mooiste kant zien: een godswonder van gele, bruine en rode bladeren alom. Eigenlijk vallen wij uit de toon met onze felrode hoeden met witte stippen. Wij zijn dan ook niet echt bescheiden te noemen, daarvoor zijn we veel te nadrukkelijk aanwezig. Mensen onderbreken dikwijls hun wandeling om bewonderende blikken op ons te werpen en om foto’s te maken. Ik wil mij niet op de borst slaan, maar ik ben er zeker van dat onze hoeden talloze fotoalbums sieren. Daarvan genieten we volop.
Ineens naderen enkele jongens met stokken waarmee ze wild om zich heen slaan en rake klappen breken onze hoeden in honderden stukken.

Recente reacties