Vanuit mijn ziekenhuisbed keek ik met een wrang gevoel naar de gloednieuwe bikini, hij stond twee dagen geleden nog symbool voor mijn nieuwe leven. Alles zou na de operatie beter worden, dacht ik.
Toen mijn man me voor een jongere vrouw verliet, kwam het beestje van de onzekerheid aankloppen. Ik was alleen, alles wat ik nog had was een goedgevulde bankrekening en een versleten lichaam. Met het geld zou ik mezelf een nieuw lichaam cadeau doen. Toen de plastisch chirurg me de verschillende ingrepen voorstelde, stemde ik met alles in. Nooit had ik aan de mogelijkheid gedacht dat er nog een ander beestje zou opduiken. Hij heet fasciitis necroticans, alias de vleesetende bacterie.
De onzekerheid, het vreet aan me. Letterlijk.
Even voor de volledigheid; fasciitis necroticans is de naam van de presentatie van een necrotiserende bacteriële infectie in het onderhuids vetweefsel. Het daadwerkelijke vleesetende ‘beestje’ is in de meeste gevallen de bacterie Streptococcus pyogenes.
Hoe dan ook, het is een fascinerend plotje! Mooi, Lesley.
Akelig – wil er niet aan denken en liever niet over lezen, tenzij het met iets opbeurends of leerzaams wordt afgesloten.