Schrijf mee!
« »

Communicatie, Maatschappij, Mensen

Koppigheid

28 januari 2012 | 120w | Fred | 1 |

Er wordt aangebeld. Ik doe de voordeur open, een man kijkt me strak aan. Of ik zijn boodschap wil aanhoren. Hij is een Jehova-getuige. Ik zeg dat ik de was moet doen, niet de beste smoes, maar ik heb op dit moment niets beters voorhanden. De man zegt dat hij het recht heeft zijn verhaal te vertellen.
Zijn stem heeft iets dwingends.

Ik wil hem die kans geven, als hij een vraag kan beantwoorden. Eerst wat geschiedenis. Ik begin over de holocaust en noem twee namen: Auschwitz en Treblinka II. Twee moordfabrieken. De Jehova-getuige begint te krimpen. Zijn felle ogen lijken te capituleren.

Waarom heeft God dit lijden toegestaan? vraag ik hem. De man zucht, zijn deur-aan-deur verhaal, vertoont barsten.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Fred of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »