Er wordt aangebeld. Ik doe de voordeur open, een man kijkt me strak aan. Of ik zijn boodschap wil aanhoren. Hij is een Jehova-getuige. Ik zeg dat ik de was moet doen, niet de beste smoes, maar ik heb op dit moment niets beters voorhanden. De man zegt dat hij het recht heeft zijn verhaal te vertellen.
Zijn stem heeft iets dwingends.
Ik wil hem die kans geven, als hij een vraag kan beantwoorden. Eerst wat geschiedenis. Ik begin over de holocaust en noem twee namen: Auschwitz en Treblinka II. Twee moordfabrieken. De Jehova-getuige begint te krimpen. Zijn felle ogen lijken te capituleren.
Waarom heeft God dit lijden toegestaan? vraag ik hem. De man zucht, zijn deur-aan-deur verhaal, vertoont barsten.
Recente reacties