Lang geleden werkte ik in de GGZ in een gezinsvervangend tehuis op een van de Zuid-Hollandse eilanden. Op zondag ging er altijd een begeleider mee met de bewoners naar de uiteraard en uitermate gereformeerde kerk. En aangezien wij jongeren geen van allen gereformeerd waren, hadden we geen hoedje en gebruikten we de hoed-die-iedereen-past, een keurig exemplaar, opgeborgen in de kast van de directrice. Ook als superrebel deed ik die hoed op. Het ging me niet om de eventuele stenengooiende dorpelingen maar om mijn pupillen, die allemaal én dezelfde achternamen hadden én hetzelfde geloof. Ze zouden niet begrijpen dat ik zomaar zonder hoofddeksel hun kerk in zou lopen. Mijn uitleg over de on-zin zou hun verstandelijke beperking te boven zijn gegaan.


Het is als met het bezoek van de koningin, nu, heb je een beetje respect dan pas je je aan.
Respect moet verdiend worden.
Nee euro’s moeten verdiend worden. Respect doen we gratis bij een vloot onderzeeboten.
Respect is te duur geworden of is het juist te goedkoop?
Respect is iets om op te brengen.
Van te getuigen.
Respect vragen is te dom voor woorden
Eisen uit den boze.
Mijn respect heb je.
Hoef je niks voor te verdienen.
Verliezen kun je het
zul je inderdaad je best moeten doen het terug te verdienen.
Wat wil je delen als je niks hebt?
Brrr, het is een kwestie van beleefdheid en aanpassen, niet direct respect. Uit respect voor de gereformeerde gewoontes zou ik nooit een hoed op gezet hebben. Heeft bij mij te maken met opvoeding. Bij Bea waarschijnlijk ook!;-))